Οράματα σωστικά του Αποστόλου Παύλου για την Ελλάδα και τον κόσμο

tamasoy gallionas 1

Του Πανιερώτατου Μητροπολίτη Ταμασού και Ορεινής κ. Ησαΐα | Κόρινθος, Ιούνιος 2018


Το θεϊκό όραμα, το συγκλονιστικό, το οποίο ο Απόστολος Παύλος είδε στην Τρωάδα, υπήρξε καθοριστικό για τη μεταφορά και διάδοση του Ευαγγελίου στον ελλαδικό χώρο και, αναμφίβολα, και για την πόλη της Κορίνθου, όπως και για ολόκληρο τον κόσμο.

Η αποστολική ομάδα, με επικεφαλής τον Παύλο και μαζί με τους Αποστόλους Σίλα, Τιμόθεο και Λουκά, όντας στη Μυσία της Μικράς Ασίας, είχαν την πρόθεση και προγραμμάτιζαν να βαδίσουν προς ανατολάς, τη Βιθυνία.

Ωστόσο, σημειώνει στο κείμενο των Πράξεων ο Λουκάς, «ουκ είασεν αυτούς το Πνεύμα» το Άγιο (Πράξ. ιστ΄ 7). Πνευματοκίνητοι, όπως ήταν οι Απόστολοι τότε, κατέβησαν στην Τρωάδα.

«Και όραμα διά της νυκτός ώφθη τω Παύλω. Ανήρ τις Μακεδών εστώς, παρακαλών αυτόν και λέγων. Διαβάς εις Μακεδονίαν, βοήθησον ημίν» (Πράξ. ιστ΄9).

Έτσι, μετά από αυτή τη θεία οπτασία, σημειώνει ο Λουκάς, «ευθέως» (αμέσως) ζητούν πληροφορίες για το δρομολόγιο και τη μεταφορά τους προς την κατεύθυνση που τους υπέδειξε ο Χριστός, έχοντας τη βεβαιότητα, «ότι προσκέκληται ημάς ο Κύριος ευαγγελίσασθαι» (Πράξ. ιστ΄10), εννοώντας ασφαλώς την ελληνική γη, όπως παρατηρεί ο Συντάκτης του Βιβλίου των Πράξεων Ευαγγελιστής Λουκάς.

Ήμασταν, επομένως, ως τόπος και λαός στο σχέδιο της αγαπητικής πρόνοιας του Θεού,

Σεβασμιώτατε, Σεβασμιώτατοι

Σεβαστό Ιερατείο, Λαέ του Θεού, Λαέ της Κορίνθου ηγαπημένε.

Ευρισκόμενους αυτές τις μέρες, ως φιλοξενούμενος μετά της συνοδείας μου, στην Αγιασμένη γη της Αποστολικής Εκκλησίας της Κορίνθου, πεπλήρωται η καρδία μου χαράς και αγαλλιάσεως διότι, όσο περνούν  οι μέρες, συνειδητοποιώ ότι η διέλευση του Μεγάλου Αποστόλου των Εθνών Παύλου από την Αγιοτόκο Ταμασό της Κύπρου και την Κόρινθο άφησε πίσω της μια ισχυρή  θεολογικοκοινωνική  κληρονομιά, η οποία εντοπίζεται θαυμάσια και ευδιάκριτα, όχι μόνο μέσα από την αδελφική φιλοξενία και την πνευματική ποιότητα του έμπειρου οιακοστρόφου και Ποιμενάρχη της, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κορίνθου κ. Διονυσίου, αλλά και μέσα από την αγάπη και την ειλικρινή  ευλάβεια του λαού της, ο οποίος εντοπίζεται να έχει παρά πολλά κοινά ποιοτικά χαρακτηριστικά με όλους  τους χριστιανικούς λαούς, που είχαν την ιδιαίτερα ευλογημένη προσωπική εμπειρία του ιεραποστολικού κηρύγματος από τον  μεγάλο  αυτό Εθναπόστολο της Εκκλησίας του Χριστού.

Αυτό ίσως θα έπρεπε να αποτελέσει και έρευνα  μιας μελλοντικής θεολογικής και κοινωνικής μελέτης, η οποία, είμαι σίγουρος, ότι θα αναδείξει κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

Ευθυδρομούν, λοιπόν, οι Απόστολοι από την Τρωάδα προς δυσμάς και ακολουθούν το δρομολόγιο προς τη Σαμοθράκη, τη Νεάπολη (Καβάλα) και, στη συνέχεια, προς τους Φιλίππους, τη σπουδαία για τότε ελληνική πόλη της Μακεδονίας (Πράξ. ιστ΄11-12).

Για να πορευθούν, ακολούθως, ιδρύοντας τις κατά τόπους Εκκλησίες, προς την Αμφίπολη, την Απολλωνία και την ωραία πόλη της Θεσσαλονίκης.

Ήταν χαριτωμένη και θεοσεβής η αποστολή τους, να ευαγγελίζονται το όνομα του Χριστού, αλλά, ωστόσο, υπήρξε και οδυνηρή, ένεκα του πολέμου των Ιουδαίων πρώτον, αλλά και των Εθνικών. Δεν ήταν εύκολος ο δρόμος τους.

Εν τούτοις, γι’ αυτά και για πολλά άλλα δύσκολα γεγονότα και σκληρούς πειρασμούς, τους οποίους αντιμετώπιζε η διάδοση του λόγου του Θεού, ο Απόστολος Παύλος γράφει ότι «πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ» (Φιλ. δ΄13).

Και, ταυτόχρονα, σπεύδει να διαδηλώσει, ότι, παρά τους κινδύνους και τους μέχρι θανάτου διωγμούς, τους οποίους, τόσο ο ίδιος, όσο και οι συνεργάτες του διαρκώς αντιμετώπιζαν, «ο λόγος του Θεού ου δέδεται» (Β΄ Τιμ. β΄9).

Δεν υπολόγιζε ο Παύλος τις όποιες αντιξοότητες ούτε και στάθμιζε τα αγαθά του κόσμου τούτου, με όσα του πρόσφερε ο Χριστός και το κήρυγμα του Ευαγγελίου.

«Τα πάντα εζημιώθην» (Φιλ. γ΄8), διαλαλεί, ενώ ταυτόχρονα διακηρύττει τη συνείδησή του, ως Αποστόλου του Χριστού, ότι «πάντα ηγούμαι σκύβαλα, ίνα Χριστόν κερδίσω» (Φιλ. γ΄8).

Με τη συνείδηση, λοιπόν, ότι «ουαί μοι εάν μη ευαγγελίζομαι» (Α΄ Κορ. θ΄16) και με συνέμπορους τους ποικίλους πειρασμούς και διωγμούς, προπάντων στη μεγαλόπολη της Θεσσαλονίκης, αναγκάζεται να διαφύγει από εκεί και να οδεύσει προς τη Βέροια, καταγγέλλοντας το λόγο του Θεού και ιδρύοντας τις κατά τόπους Εκκλησίες.

Αφήνοντας στα χέρια των συνεργατών του τις μακεδονικές Εκκλησίες, δηλαδή του Σίλα, του Τιμόθεου και, προφανώς, του Λουκά, κατευθύνεται, με τη συνοδεία κάποιων άγνωστων σε μας Χριστιανών, προς το κλεινόν άστυ, την Αθήνα.

Εκεί, όντας μόνος του και έχοντας στη σκέψη και την καρδιά του «την μέριμναν πασών των Εκκλησιών» (Β΄ Κορ. ιγ΄28), περιφέρεται μέσα στην πόλη και, από τη μια, θαυμάζει το μεγαλείο και την ιστορία της, ενώ από την άλλη νιώθει σύνθλιψη ψυχική και οδύνη πνευματική.

Αυτή, η κατά τα άλλα θαυμαστή πόλη, ποιο είναι το κατάντημά της; Ο καλλιτεχνικός και παιδευτικός της πλούτος ήταν θαυμαστός, αλλά και η πλάνη των ειδώλων πού την οδήγησε; Να λατρεύει τους ψεύτικους θεούς, πίσω από τους οποίους κρυβόντουσαν οι δαίμονες.

Έτσι, «παροξυνόταν το πνεύμα του…», βλέποντας «κατ’ είδωλον ούσαν την πόλιν» (Πράξ. ιζ΄16). Εδώ προσπαθούσε να μιλήσει προς τους «παρατυγχάνοντας». Αλλά οι Αθηναίοι είχαν άλλα έθιμα. Η παράξενη διδασκαλία του δεν άργησε να γίνει γνωστή και οι «σοφές κεφαλές» των Αθηναίων τον κάλεσαν να δημηγορήσει στο ανώτατο βήμα της πόλης, την Πνύκα.

Ο λόγος του υπήρξε μεγαλειώδης. Και στην αρχή προκάλεσε το ενδιαφέρον τών, κατά τα άλλα, σοφών κεφαλών των Αθηναίων. Τα επιχειρήματά του για τον «άγνωστο Θεό» (Πράξ. ιζ΄23), τον οποίο και αναζητούσαν και ήθελαν να μάθουν ποιος είναι, τους ικανοποίησε.

Αλλά, όταν άκουσαν για την «ανάσταση νεκρών», αυτό τόσο πολύ τους ξένισε, ώστε «οι μεν (τον) εχλεύασαν, οι δε (ευγενέστεροι) είπον, ακουσόμεθά σου πάλιν περί τούτου» (Πράξ. ιζ΄32). Δηλαδή, με πιο απλά λόγια, τον διέκοψαν και του αφαίρεσαν τον λόγο.

Αλήθεια, πόση πικρία και απογοήτευση, ως άνθρωπος, ένιωσε τότε ο Παύλος! Ωστόσο, για ανάπαυσή του και, ίσως, προς έκπληξή του, «τινές άνδρες κολληθέντες αυτώ επίστευσαν εν οις και Διονύσιος ο Αεροπαγίτης και γυνή ονόματι Δάμαρις και έτεροι συν αυτοίς» (Πράξ. ιζ΄34).

Αυτοί άνοιξαν τις καρδιές τους και δέχθηκαν τον λόγο του Θεού και, ασφαλώς, υπήρξαν το πρόπλασμα της πρώτης στην Αθήνα Εκκλησίας του Χριστού.

Για την περίπτωση τούτη των Αθηναίων θα διερμηνεύσει αργότερα ο Παύλος στους Χριστιανούς της Κορίνθου: «Η γνώσις φυσιοί, η αγάπη οικοδομεί. (Γι’ αυτό και θα τους υπομνήσει) ει δε τις δοκεί ειδέναι τι, ουδέπω ουδέν έγνωκε καθώς δει γνώναι» (Α΄ Κορ. η΄2).

Δηλαδή, αν θεωρεί κάποιος, ότι, επειδή γνωρίζει κάτι, είναι σπουδαίος, ας μάθει ότι είναι εντελώς αγράμματος σε ό,τι αφορά αυτά που πρέπει να γνωρίζει. Ο ταπεινός, θα τονίσει ο Παύλος, «αγαπά τον Θεόν» και αυτός, ο οποίος αγαπά τον Θεό και όχι τον εαυτό του, «αυτός αποβαίνει γνώριμος του Θεού και οικείος του Θεού και φωτίζεται από τον Θεό και οδηγείται στη αληθινή και σωστική γνώση του Θεού» (Α΄ Κορ, η΄3).

Ακολούθως, και ποιος ξέρει ποιες άλλες θείες αποκαλύψεις θα είχε, και αναμφίβολα πρέπει να είχε, γι’ αυτό, φεύγοντας αμφίθυμος από την Αθήνα, μόνος του, αλλά καθοδηγούμενος από το Πνεύμα το Άγιο, οδεύει προς την τότε ακμάζουσα πόλη της Κορίνθου, στα χώματα της οποίας φιλοξενούμαστε απόψε.

Ήταν τότε η Κόρινθος μεγαλόπολις, κέντρο εμπορίου και ζωτικής οικονομίας – έτσι την ήθελαν και έτσι την κατέστησαν οι Ρωμαίοι κατακτητές -, αλλά ήταν, ταυτόχρονα, και κέντρο ηδονής, ηθικών παρεκτροπών και άτυπης ζωής.

Εξαιτίας τούτου, θα αποτολμήσει κάποτε ο Παύλος να καταγγείλει, αλλά και να ψέξει τους Κορινθίους και με θάρρος και αγάπη να τους πει: «Όλως ακούεται εν υμιν πορνεία…» (Α΄ Κορ. ε΄1), και να τους προειδοποιήσει, ότι «…ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται ούτε πλεονέκται ούτε κλέπται ούτε μέθυσοι, ου λοίδοροι, ουχ άρπαγες βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι» (Α΄ Κορ. στ΄9-10).

Άλλωστε, και ο χλευαστικός τίτλος «κορινθιάζειν», ο οποίος σήμαινε την ακόλαστη ζωή, ή και ο απαγορευτικός όρος «ου παντός πλειν ες Κόρινθον», δηλαδή δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε να πλεύσει στην Κόρινθο, είναι ενδεικτικοί της υπό αναφορά περιόδου για τον τρόπο ζωής και το πολυδάπανο της άτυπης αναστροφής των Κορινθίων ή και των παρεπιδημούντων στην πόλη.

Ωστόσο, σ’ αυτό το γεγονός συνυπουργούσαν πρωτίστως και κυρίως τα έθη της εποχής εκείνης, αλλά και ο τρόπος λατρείας των αρχαίων θεοτήτων και, ιδιαίτερα, της θεάς Αφροδίτης, της θεάς του έρωτα.

Εισοδεύοντας κάποιος προς την πόλη της Κορίνθου, συναπαντούσε το ιερό άλσος της θεάς και στο κέντρο του τον ναό της, όπου οι αφιερωμένες σ’ αυτή ιέρειές της, ευτελίζοντας τον εαυτό τους, πίστευαν ότι εκπληρούσαν την αφοσίωσή τους σ’ αυτήν.

Και ακόμη πιο κάτω, στους πρόποδες του Ακροκορίνθου, υπάρχουν μέχρι σήμερα οι στερεωμένοι στη γη σιδερένιοι κρίκοι, όπου έμεναν αλυσοδεμένοι άνθρωποι, δούλοι της εργασίας, αλλά, προπάντων, νεαρές κοπέλες, οι οποίες ήταν προορισμένες για την ατίμωση και την εκμετάλλευση.

Για όλα αυτά, ανοίγοντας κάποτε την καρδιά του στους Κορινθίους ο Παύλος θα τους γράψει: «Και εγώ εν ασθενεία», δηλαδή χωρίς να έχω καμιά δύναμη και κοσμική εξουσία, «αλλά εν φόβω και εν τρόμω πολλώ εγενόμην προς υμάς» (Α΄ Κορ. β΄3).

Πώς να μην φοβάται ο Παύλος, ανθρωπίνως, για όλα αυτά; Και πώς να μην αγωνιά για το αποτέλεσμα της επίσκεψής του στην Κόρινθο; Όμως, ήταν ο Θεός μαζί του!

Γι’ αυτό, και στην προς Ρωμαίους επιστολή του, θα πλέξει τον διθύραμβο για την Κόρινθο και θα διαλαλήσει: «Όπου δε επλεόνασεν η αμαρτία υπερεπερίσσευσεν η χάρις» (Ρωμ. ε΄20).

Και στους Κορινθίους θα δώσει τα εύσημα: «Τα γαρ πάντα δι υμάς (έδωσα τα πάντα για σας), ίνα η χάρις πλεονάσασα διά των πλειόνων την ευχαριστίαν περισσεύση εις την δόξαν του Θεού» (Β΄ Κορ. δ΄15).

Τα έργα του Θεού πολλές φορές δεν είναι άμοιρα των ανθρωπίνων δυσκολιών και προβλημάτων.

Ήταν τότε κοσμοπολίτικη η Κόρινθος. Πώς θα μπορούσε να τελεσφορήσει το Ευαγγέλιο σ’ αυτήν; Ωστόσο, όντας πλέον έμπειρος ο Παύλος, θα διαλαλήσει ότι «ο λόγος του Θεού τρέχει και δοξάζεται» (Β΄ Θεσ. γ΄1). Ναι, ομοιάζει ο θείος λόγος με το νερό, το οποίο, παρά τα αναχώματα, ευρίσκει πόρους διεξόδου.

Γι’ αυτό και δεν ήταν καθόλου σύμπτωση η συνάντηση του Παύλου με το ζεύγος Ακύλα και Πρίσκιλλας στην Κόρινθο. Το ομότεχνο της σκηνοποιίας αποτέλεσε τον σύνδεσμό τους εν Χριστώ.

Το κήρυγμα του Παύλου στην Κόρινθο, στη Συναγωγή πρώτα, δεν είχε την αναμενόμενη απήχηση.

Όμως κατόρθωσε να κερδίσει τον Ιούστο και τον Αρχισυνάγωγο Κρίσπο με όλη την οικογένειά του. Στον λαό του Θεού ανήκαν και οι Εθνικοί και πολλοί από αυτούς, «ακούοντες εβαπτίζοντο» (Πράξ. ιη΄8).

Στο μεταξύ, κατέφθασαν από τη Μακεδονία ο Σίλας και ο Τιμόθεος, οι οποίοι, μαζί με τα ευχάριστα, του ανακοίνωσαν και για τους τοπικούς διωγμούς, ακόμη και μέχρι θανάτου, μελών της τοπικής Εκκλησίας.

Έτσι, παίρνει αφορμή να γράψει από την Κόρινθο την πρώτη του επιστολή, την επιγραφόμενη Α΄ προς Θεσσαλονικείς, όπου, μεταξύ άλλων, εκεί μας κατέλιπε ως παρακαταθήκη τον περίφημο παρακλητικό λόγο του, ο οποίος προοιμιάζεται: «Ου θέλω υμάς αγνοείν, αδελφοί, περί των κεκοιμημένων…» (Α΄ Θεσ. δ΄13).

Ήταν θεόσοφος αλλά και θεοφώτιστος ο Παύλος. Όσο κανένας άλλος, είχε εμπειρία θείων οπτασιών και αποκαλύψεων. Γι’ αυτό, στην κρίσιμη στιγμή ο Κύριος «δι’ οράματος ώφθη τω Παύλω», για να του δώσει θάρρος και να του πει ότι υπάρχει λαός πολύς του Θεού στην Κόρινθο, γι’ αυτό να μην φοβάται (Πράξ. ιη΄9-10).

Έτσι, παραμένει ο Παύλος στην Κόρινθο για ένα και μισό χρόνο, διάστημα αρκετό, ώστε να ανατρέψει τη θρησκευτική και ηθική κατάσταση των ανθρώπων αυτών. Και αποδείχθηκε ο λαός της Κορίνθου αντάξιος των θείων προσδοκιών του αποστολικού κηρύγματος.

Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνουν και οι τρεις επιστολές του Παύλου προς Κορινθίους, -σε μας έχουν διασωθεί μόνο οι δύο-, όπως επίσης και άλλες δύο επιστολές, η μία του Επισκόπου Ρώμης Κλήμεντα και η άλλη, η οποία φέρει το όνομα του Κλήμεντα (96-100 μ.Χ), και οι οποίες επαινούν και υπολογίζουν σημαντικά την Εκκλησία της Κορίνθου.

Στις πιο πάνω επιστολές, υπάρχουν και αντλούμε σημαντικές ειδήσεις, όπως και κώδικα συμπεριφοράς τον διαχρονικό της ζωής των μελών της Εκκλησίας, αλλά και του θεσμού της Εκκλησίας.

Και μόνο ο ύμνος της αγάπης, τον οποίο μας διασώζει η Α΄ Κορινθίους (ιγ΄1-13) αποτελεί τον διθύραμβο, αλλά και το κεφάλαιο αναστροφής των προσωπικών και των διαπροσωπικών σχέσεων του ανθρώπου.

Για τους Κορινθίους ο Παύλος μόχθησε με τις επισκέψεις του και τα γράμματά του, ίσως περισσότερο από οποιανδήποτε άλλη Εκκλησία.

Και θα τους γράψει κάποτε σχετικά: «Το στόμα ημών ανέωγε προς υμάς, Κορίνθιοι, η καρδία ημών πεπλάτυνται» (Β΄ Κορ. στ΄11).

Και, λέγοντας αυτά, όπως και πολλά άλλα, τα οποία ο Θεός, δι’ οραμάτων και αποκαλύψεων τού φανέρωνε, αλλά και πράττοντας, υπερακόντιζε ο λόγος και το έργο του τα στενά τοπικά και χρονικά όρια και αγκάλιαζε όλες τις εποχές και όλους τους ανθρώπους.

Γι’ αυτό και από μπροστά του παρέλαυναν οι αναρίθμητες γενεές, όχι μόνο των Κορινθίων, αλλά σύνολης της χριστιανικής Εκκλησίας.

Και, μαζί με αυτούς, συγκαταριθμούσε ο Παύλος και όλους εμάς σήμερα και μας συνυπολόγιζε στην ατελεύτητη στρατιά των μελών της Εκκλησίας, αλλά και των μελών της Βασιλείας των Ουρανών.

Να τον ακούσουμε, λοιπόν. Να ανοίξομε τα αυτιά του σώματος και της καρδιάς μας. Να τον δούμε να δέχεται τις θείες οπτασίες και αποκαλύψεις, αλλά και να τον νιώσουμε να μας διδάσκει και να αγωνίζεται και με πολλά δάκρυα, όπως ο ίδιος ομολογεί (Πράξ. κ΄31), να μας νουθετεί για την αγάπη του Θεού για μας.

Σεβασμιώτατοι, ευλογημένε λαέ του Θεού,

Περαίνοντας το λόγο μου, θα ήθελα για ακόμη μια φορά να εκφράσω τις ευγνώμονες ευχαριστίες, τόσο τις δικές μου, όσο και της συνοδείας μου, προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κορίνθου κ. Διονύσιο για την αβραμιαία φιλοξενία, που μας παρέχει αυτές τις μέρες, εδώ στην Ευλογημένη Γη της Κορίνθου, να τον συγχαρώ για την άρτια οργάνωση των Εορταστικών Εκδηλώσεων, των αφιερωμένων στον Ιδρυτή και Προστάτη της Εκκλησίας της Κορίνθου και σύμπασας της Ελλάδος, Απόστολο των Εθνών Παύλο και να ευχηθώ, Σεβασμιώτατε, Άγιε Αδελφέ, ώστε, ο Κύριος, δια πρεσβειών του Πρωτοκορυφαίου των Αποστόλων, να σας χαρίζει υγεία, ώστε, με ακμαίες τις δυνάμεις και σοφία Θεού επί έτη πολλά να διακονείτε τον ευλογημένο τούτο λαό του Κυρίου.

 

source:.romfea.gr

Κράτος, Τοπικές Αρχές και Εκκλησία μαζί με το ΚΕΝΘΕΑ ενάντια στις εξαρτήσεις

DX7 6072

Στο Αρεδιού Ιδρύεται ο Σταθμός Πρόληψης και Συμβουλευτικής «Άγιος Γεώργιος Ταμασέων»


Στις 26 Ιουνίου, Παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών, κατά τη διάρκεια σεμνής τελετής στην παρουσία του Μητροπολίτη Ταμασού και Ορεινής κ. Ησαΐα και του Υπουργού Εσωτερικών κ. Κωνσταντίνου Πετρίδη, εκπροσώπων συμμετεχόντων Κοινοτήτων και του ΚΕΝΘΕΑ, εγκαινιάστηκε ο ΣΤΑΘΜΟΣ ΠΡΟΛΗΨΗΣ & ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ, «ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΑΜΑΣΕΩΝ».

Ο Υπουργός Εσωτερικών, ανέφερε ότι αυτές οι προσπάθειες είναι σημαντικές, αφού η μάστιγα των ναρκωτικών και των υπολοίπων εξαρτήσεων, έχει διεισδύσει στην κοινωνία μας και για αυτό είναι που οργανισμοί σαν το ΚΕΝΘΕΑ είναι άξιοι συγχαρητηρίων, δεδομένου ότι από το 1994 ιδρύθηκε και βρίσκεται και προληπτικά και συμβουλευτικά δίπλα σε παιδιά γονείς και γενικά δίπλα σε όλα τα μέλη της κοινωνίας που τους χρειάζονται.

Ο Μητροπολίτης Ταμασού & Ορεινής, αφού εξηύρε το έργο του ΚΕΝΘΕΑ, και αναφέροντας ότι ο Σταθμός θα παρέχει υπηρεσίες συμβουλευτικής για θέματα ψυχικής υγείας, οικογένειας και εξαρτήσεων, καθώς και υπηρεσίες πρόληψης, όπως ενημέρωση του κοινού, αλλά και παρεμβάσεις για τις ευάλωτες ομάδες, πρόσθεσε ότι η εκκλησία, όπως πάντα είναι δίπλα σε όποιον έχει ανάγκη, έτσι και τώρα αγκαλιάζει αυτή την προσπάθεια και έρχεται αρωγός στο έργο του ΚΕΝΘΕΑ.

Αναφερόμενος στο όνομα του ΣΤΑΘΜΟΥ ΠΡΟΛΗΨΗΣ & ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ, «ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΑΜΑΣΕΩΝ», ο Μητροπολίτης Ταμασού & Ορεινής είπε: «το όνομα Άγιος Γεώργιος δεν δόθηκε τυχαία στο Σταθμό. Επιλέγηκε, επειδή ο Άγιος Γεώργιος είναι τροπαιοφόρος και με το κοντάρι του, συμβολικά, σκοτώνει και τον δράκοντα των εξαρτήσεων».

Σημειώνεται, ότι το Υπουργείο Εσωτερικών κατά την πρώτη και δεύτερη χρονιά της λειτουργίας του σταθμού θα χρηματοδοτήσει το 60% και 50% του κόστους της λειτουργίας των προγραμμάτων που θα αναπτυχθούν στην περιφέρεια Ταμασού και Ορεινής, ενώ τα υπόλοιπα χρήματα θα καταβάλουν οι συμβαλλόμενες κοινότητες.

Το ΚΕΝΘΕΑ θα έχει την ευθύνη της επιστημονικής εποπτείας και συντονισμού των προγραμμάτων, ενώ η Μητρόπολη Ταμασού και Ορεινής θα συμβάλει και θα στηρίξει την όλη προσπάθεια με εθελοντές και κοινωνικούς λειτουργούς.

Ο σταθμός θα φιλοξενείται σε χώρο που παρέχει το Κοινοτικό Συμβούλιο Αρεδίου.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ:

 

source:.romfea.gr

Συναυλία φιλαρμονικής ορχήστρας

Η όλη εκδήλωση έλαβε χώρα στην υπαίθρια θεατρική σκηνή στον προαύλιο χώρο του Μητροπολιτικού μεγάρου στο Επισκοπειό στις 23 Ιουνίου 2017.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το όσοι παρευρέθηκαν στην συναυλία έμειναν κατενθουσιασμένοι από την άριστη εκτέλεση των κομματιών και των τραγουδιών υπό την διεύθυνση του μαέστρου κ. Γεώργιου Ιωσηφίδη. Μαζί με την φιλαρμονική ορχήστρα συμμετείχε και η παιδική χορωδία του Δήμου Λευκωσίας υπό την διεύθυνση της μαέστρου κ. Αννίτας Κωνσταντίνου.

Φιλανθρωπική Συναυλία «Μουσουργών Συναπάντημα».

Η μουσική πανδαισία που διοργανώθηκε για την ενίσχυση του θεσμού του Κοινωνικού Παντοπωλείου της Μητροπολιτικής Περιφέρειας Ταμασού και Ορεινής, πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018. Σ’ αυτήν συμμετείχαν 180 χορωδοί από τις χορωδίες: Αδούλωτη Κερύνεια, Δήμου Λατσιών, Δήμου Λακατάμιας και Ταμασέων Ωδές, 100 χορευτές από τα χορευτικά συγκροτήματα: «Η Βούρκα», Π.Α.Σ. Αγροκηπιάς, «Σερράχης Ακακίου», Μ.Π.Λ.Ε. Κοράκου και «Lafiesta», το δεκαμελές φωνητικό σύνολο «SIFONIAMAGISTRALE», δεκαμελής ορχήστρα και ο δημοφιλής ελλαδίτης καλλιτέχνης Δημήτρης Μπάσης.

Η Φιλανθρωπική Συναυλία είχε τίτλο “Μουσουργών Συναπάντημα” και ήταν ένα αφιέρωμα στα μεγάλα τραγούδια των σπουδαίων συνθετών Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Χατζιδάκι, Σταύρου Ξαρχάκου και Σταύρου Κουγιουμτζή.

Την επιμέλεια και παρουσίαση των κειμένων είχε ο εξαίρετος κύπριος στιχουργός και δημοσιογράφος κ. Πόλυ Κυριάκου, την ενορχήστρωση ανέλαβε ο μαέστρος κ. Φώτης Μουσουλίδης και την καλλιτεχνική επιμέλεια η μουσικός κα Ρούλα Τυρίμου.

Η εκδήλωση τέθηκε υπό την αιγίδα της Πρώτης Κυρίας της Κυπριακής Δημοκρατίας κας Άντρης Αναστασιάδου και εξασφαλίστηκε άδεια εράνου από την Επαρχιακή Διοίκηση Λευκωσίας με αριθμό 38/2018. Χορηγοί της εκδήλωσης ήταν η Ιερά Μονή Κύκκου, το ταξιδιωτικό γραφείο XenosTravel, το ξενοδοχείο HiltonPark, η εταιρεία Ελληνικά Πετρέλαια ΕΚΟ, και το μουσικό στούντιο Νικόλας Ντίμας musicproductions. Χορηγοί επικοινωνίας ήταν το «Ράδιο Πρώτο» και η εφημερίδα «Η Σημερινή της Κυριακής».

source:.imtamasou.org.cy

Κέντρο Μελέτης του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και στη Λεμεσό

lemesos 16

Του Λουκά Παναγιώτου


Σε άλλη μια σημαντική συνεργασία προχώρησε το Τμήμα Θεολογίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας. Μέσα στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του και θέλοντας να συμβάλει στην πρόοδο της Ακαδημαϊκής Θεολογίας, των θεολόγων, των ιερέων, καθώς και επιστημόνων άλλων ειδικοτήτων, που θα ήθελαν να εντρυφήσουν στην ιερά επιστήμη της Θεολογίας, δημιουργεί ένα νέο «Κέντρο Μάθησης» σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού.

Το Μνημόνιο Συνεργασίας υπεγράφη στο Γραφείο του Πανιερωτάτου Μητροπολίτη Κύκκου και Τηλλυρίας κ. Νικηφόρου, ο οποίος και έχει θέσει υπό την υψηλή του επιστασία το Τμήμα Θεολογίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, από τον Πανιερώτατο Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανάσιο και τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Λευκωσίας κ. Φίλιππο Πουγιούτα.

Σύμφωνα με το Πρωτόκολλο Συνεργασίας, η Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού θα παραχωρήσει χώρους και αίθουσες για τη λειτουργία του Κέντρου Μάθησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, το οποίο θα εξυπηρετεί τις Ομαδικές Συμβουλευτικές Συναντήσεις (ΟΣΣ) του εξ Αποστάσεως Μεταπτυχιακού Προγράμματος Θεολογίας και για συναντήσεις των φοιτητών του συμβατικής φύσεως Διδακτορικού Προγράμματος Θεολογίας με τους επιβλέποντες Καθηγητές.

Η Συμφωνία αυτή θέτει τα πλαίσια για συνεργασία μεταξύ των δύο Φορέων σε τομείς κοινού ενδιαφέροντος και προβλέπει ενέργειες και δραστηριότητες για την ανάπτυξη και διοργάνωση μαθημάτων τόσο Συμβατικής φύσεως όσο και εξ Αποστάσεως (Distance Learning), ανάπτυξη ή/και συνδιοργάνωση Προγραμμάτων «Διά Bίου Μάθησης» και γενικότερα διοργάνωση κοινών επιστημονικών δραστηριοτήτων, Ημερίδων και  Συνάξεων.

Είναι γεγονός, ότι το «Κέντρο Μάθησης» στην Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού, με τα εξ Αποστάσεως Προγράμματά του, θα μπορεί να εξυπηρετήσει αρκετούς, των οποίων οι επαγγελματικές και άλλες δραστηριότητές τους δεν τους επέτρεπαν να μετέχουν στο συμβατικό Πρόγραμμα του Τμήματος στη Λευκωσία.

Στην τελετή υπογραφής του Πρωτοκόλλου παρέστησαν, εκ μέρους του Πανιερωτάτου Μητροπολίτη Κύκκου και Τηλλυρίας κ. Νικηφόρου, ο οποίος απουσίαζε, λόγω άλλης ανειλημμένης υποχρεώσεως, ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Ταμασού και Ορεινής κ. Ησαΐας, ο Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας Χρήστος Οικονόμου, οι Καθηγητές του Τμήματος Θεολογίας Νίκος Νικολαΐδης και Ανέστης Κεσελόπουλος, η Διευθύντρια του Γραφείου του Πρυτάνεως του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Άντρη Βρυώνη, ο Αρχιμανδρίτης Φιλόθεος της Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού, ο Γενικός Γραμματέας και Επιστημονικός Συνεργάτης του Τμήματος Θεολογίας Λουκάς Παναγιώτου και η Επιστημονική Συνεργάτης του Τμήματος Θεολογίας Φωτεινή Νταντάλια.

Η επιστημονική αυτή συνεργασία αρχίζει από τον προσεχή Σεπτέμβριο. Συντονιστικός φορέας για την Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού είναι ο Αρχιμανδρίτης Φιλόθεος, τηλ. 99536999. Τον συντονισμό των Προγραμμάτων του Τμήματος Θεολογίας έχει ο Γενικός Γραμματέας και Επιστημονικός Συνεργάτης του Τμήματος Θεολογίας Λουκάς Παναγιώτου, email: panayiotou. l@unic. ac. cy.

lemesos 1

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

lemesos 2

source:.romfea.gr

Η εφημερίδα Πολίτης απολογείται στον Μητροπολίτη Ταμασού

Η στήλη δεν θα επικαλεστεί κανέναν ξένο δάκτυλο και καμία σκοτεινή δύναμη για το λάθος της περασμένης Κυριακής με την αναδημοσίευση του κειμένου της 1η Απριλίου αντί αυτού της 27ης Μαΐου.

Στάλθηκε στο τυπογραφείο λάθος κείμενο. Τόσο απλά. Ως εκ τούτου, θεωρούμε πως το κείμενο με τίτλο «Πάρε τον ένα και συγκύλισε τον άλλον. Ήμαρτον Δέσποτα», αδικεί τον μητροπολίτη Ταμασού, αφού γράφτηκε πριν τη σχετική έρευνα του «Π» που έθεσε τα γεγονότα στις ορθές τους διαστάσεις δημοσιεύοντας σχετικό ρεπορτάζ στην έκδοση της 18ης Απριλίου 2018 με τίτλο: «Βγαίνουν μαχαίρια στην Ιερά Σύνοδο.

Στο συγκεκριμένο δημοσίευμα είχαμε καταγράψει το γεγονός ότι ο Ταμασού Ησαΐας εξάντλησε όλες τις δυνατότητες του εκκλησιαστικού νόμου, για να αντιμετωπιστεί το θέμα από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου, αλλά και ότι, ακόμη και μετά την καταδίκη του ιερέα από το κράτος και την αθώωση του από την ανακριτική επιτροπή της Ιεράς Συνόδου, με δική του πρωτοβουλία επανέφερε το θέμα στην Ιερά Σύνοδο, ζητώντας εκδίκαση.

Όπως είχαμε επίσης δημοσιεύσει, το αίτημα του Ταμασού απορρίφθηκε απο την ανακριτική επιτροπή. Σε σχέση με τη στήριξη της Ελένης Φραντζή από τον μητροπολίτη Ταμασού και Ορεινής, αυτή δηλώθηκε από την ίδια την οικογένεια της (σχετική επιστολή δημοσίευσε η ηλεκτρονική μας έκδοση), η οποία τον ευχαρίστησε δημοσίως για τη συνεχή και συστηματική φροντίδα του για την Ελένη.

Το κατά λάθος αναδημοσιευμένο άρθρο της 1ης Απριλίου συνετάχθη πριν την έρευνα, γι’ αυτό και περιέχει ανακρίβειες σχετικά με τα πραγματικά γεγονότα. Συνεπώς, απολογούμαστε

source:.romfea.gr

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΧΑΛΚΗ

Halki 1

Του Μητροπολίτου Ταμασού και Ορεινής κ. Ησαΐα | Romfea.gr


Ως χαράς ευαγγέλια μας διαγγέλθηκε και ακούσθηκε η είδηση του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως και Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, περί της επικείμενης επαναλειτουργίας της γεραράς Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και, μάλιστα, ίσως, από τη νέα ακαδημαϊκή περίοδο.

Η επαναλειτουργία της ιστορικής και Πατριαρχικής αυτής Σχολής αποτελούσε επιτακτική ανάγκη, όχι απλώς ως προς την αποκατάσταση μιας ιστορικής αδικίας, αλλά και, κυρίως, ως συνέχιση της μεγίστης συμβολής της στα Θεολογικά Γράμματα, και όχι μόνο.

Το κλείσιμο της Σχολής δεν αδίκησε μόνο την έρευνα και τη μελέτη των Εκκλησιαστικών Γραμμάτων, αλλά και στέρησε την Ορθοδοξία από μια σπουδαία θεολογική έπαλξη, όπου οι ιεροσπουδαστές και φοιτητές της ασκούνταν στην έρευνα και την επιστήμη τόσο της Θεολογίας, όσο και άλλων γνωστικών αντικειμένων και είχαν άριστες επιδόσεις και κατακτήσεις οι απόφοιτοί της σε εκκλησιαστικές θέσεις και σε πανεπιστημιακά καθιδρύματα.

Το όλο πρόγραμμα της Σχολής πανθομολογουμένως καλλιεργούσε στον φοιτητή την πνευματική και λειτουργική ζωή και τον ασκούσε στην προσευχή και στην υπακοή, με τρόπο τέτοιο, ώστε να αποβαίνει έμπειρος του βιωματικού ήθους της Εκκλησίας.

Παράλληλα, του παρείχε τη δυνατότητα μελέτης της λειτουργικής και τυπικής πράξης των Ιερών Ακολουθιών και του πρόσφερε την ευκαιρία εκμάθησης της βυζαντινής μουσικής, της εκκλησιαστικής τέχνης, όπως και πολλών άλλων εκκλησιαστικών πραγμάτων.

Έτσι, απέβαιναν οι φοιτητές και απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής εύχρηστοι στη διακονία της Εκκλησίας, της κοινωνίας και του πολιτισμού.

Τούτο το πρόγραμμα της Σχολής έχομε την πεποίθηση, ότι θα επαναλειτουργήσει με το άνοιγμά της και, με τις αναγκαίες αναπροσαρμογές, θα αποβεί τα μάλα επωφελές στη σύγχρονη εποχή μας.

Ο τίτλος του «Διδασκάλου της Ορθοδόξου Χριστιανικής Θεολογίας», ο οποίος απονέμονταν από τη Σχολή στους αποφοίτους της, ανταποκρινόταν τότε πλήρως στον ρόλο και στο έργο, που αναλάμβαναν οι απόφοιτοί της, αφού δεν εξέφραζε μόνο για τον κάθε απόφοιτο ένα μεταφορέα γνώσεων, αλλά, πρωτίστως και κυρίως, ένα μεμορφωμένο, σε ό,τι αφορά το ήθος και τις γνώσεις τις εκκλησιαστικές, ένα ικανό εργάτη, ο οποίος μπορούσε να «πληροφορεί», με την όλη αναστροφή και διδακτική διακονία του, τον συνάνθρωπό του, με τις υγιαίνουσες και σωστικές αποκεκαλυμμένες θείες αλήθειες.

Και, στο σημείο αυτό, δράττομαι της ευκαιρίας, με πολύ σεβασμό, αλλά και ειλικρίνεια, να αναφέρω ότι οι σύγχρονες και μεγάλες Θεολογικές μας Σχολές δεν μπορούν, λόγω των νομικών δεδομένων, τα οποία τους διέπουν, να εφαρμόσουν το ανάλογο πρόγραμμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, παρά το γεγονός ότι διαθέτουν και έχουν να προβάλουν εξαίρετες πνευματικές προσωπικότητες και διεθνούς κύρους επιστημονικό δυναμικό.

Ιδιαίτερα, ο τρόπος εισδοχής των φοιτητών, όπως και ο τρόπος λειτουργίας των τροφών μας Θεολογικών Σχολών, αποβαίνει επιβαρυντικός, σε ό,τι αφορά το πρόγραμμα τόσο των σπουδαστών, όσο και της πνευματικής-εκκλησιαστικής κατάρτισής τους.

Οπωσδήποτε, αποτελεί ακόμη ένα πρόσθετο και καθοριστικό προσόν της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης ο πλούτος των επιστημονικών και άλλων συγγραμμάτων, τα οποία διαθέτει, καθώς επίσης και το πλήθος των παλαιτύπων και άλλων ξενόγλωσσων βιβλίων της.

Χαρακτηριστικά, για τη βιβλιοθήκη της αναφέρεται, ότι: «Θεωρείται ακόμη και σήμερα μια από τις πιο πλούσιες στον κόσμο σε παλαιότυπα και σπάνια βιβλία, έχει την αρχή της στους βυζαντινούς χρόνους, αφού πολλά από τα χειρόγραφά της προέρχονται από την εποχή του Θεοδώρου Στουδίτη, του Ιερού Φωτίου και της Αικατερίνης της Κομνηνής».

Με αυτά τα δεδομένα, γίνεται αντιληπτό πόσο επιβεβλημένο από ιστορικής, εκκλησιαστικής, πολιτισμικής και κοινωνικής άποψης είναι το γεγονός της επαναλειτουργίας της Σχολής αυτής.

Και αυτό ακριβώς το διαχρονικό πλαίσιο λειτουργίας της θεοφώτιστα προέβλεπε και το αρχικό σκεπτικό της ίδρυσής της, το οποίο, μεταξύ άλλων, διαλάμβανε και τα ακόλουθα: «Τὴν ἵδρυσή της ἐπέβαλαν καὶ εἰδικότερα αἴτια, ὅπως ἡ εὐρύτερη ἀναγέννηση τῶν γραμμάτων κατὰ τὸν 19ον αἰῶνα (σήμερα με τη νεο-Θεολογία και τη βιοηθική οι προκλήσεις είναι ακόμη περισσότερες), ἡ ἀνάγκη τῆς ἐκκλησιαστικῆς καὶ θεολογικῆς καταρτίσεως τοῦ ὀρθόδοξου κλήρου, ἡ τακτικὴ καὶ συστηματικὴ καλλιέργεια τῆς θεολογικῆς ἐπιστήμης, ἡ ἀντιμετώπιση σὲ ἰδεολογικὸ ἐπίπεδο καὶ μὲ αὐστηρὰ ἐπιστημονικὰ ἐπιχειρήματα καινοφανῶν δυτικῶν ἰδεολογιῶν, ὅπως τοῦ ὑλισμοῦ καὶ κοινωνικο-φιλοσοφικῶν συστημάτων μὲ ἀντιχριστιανικὲς θέσεις, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ προσηλυτισμοῦ ποὺ ἄρχισαν νὰ ἀσκοῦν σὲ βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας οἱ δυτικὲς χριστιανικὲς ὁμολογίες». (Σήμερα υπάρχει ισχυρό θέμα επιλεκτικού επιθετικού προσηλυτισμού χριστιανών και από μη χριστιανικές ιδεολογίες).

Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί, ότι, σύμφωνα με τον Εσωτερικό Κανονισμό της, «ἡ Σχολὴ ἔναντι τῶν σπουδαστῶν της διατηρεῖ διορθόδοξη μορφὴ μὲ σαφῶς οἰκουμενικὸν χαρακτῆρα».

Το γεωγραφικό-φυσικό περιβάλλον της Σχολής και η δεσπόζουσα θαλασσοφίλητη θέση της συνιστούν έξοχη λειτουργική αρμονία με το συγκροτημένο πρόγραμμά της.

Είμαστε υπερβέβαιοι ότι, πέρα από τον εκσυγχρονισμένο τρόπο λειτουργίας της, ο Παναγιώτατος και η περί αυτόν Ιερά Σύνοδος θα προβούν στην πρόσληψη εγκρίτων επιστημόνων καθηγητών και άλλου επιστημονικού και μη προσωπικού, ώστε τελικά η Σχολή αυτή να αποτελέσει τον φάρο της Ορθοδοξίας στους εγγύς και στους μακράν.

Το ότι, μάλιστα, πρόκειται να λειτουργήσει υπό την υψηλή προστασία και τη διαρκή και προσωπική μέριμνα του Παναγιωτάτου και Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος, μεταξύ των άλλων, είναι έγκριτος στα επιστημονικά ορθόδοξα και διεκκλησιαστικά δρώμενα, και ο οποίος κατέβαλε πολλούς αγώνες για την επαναλειτουργία της Σχολής, αυτό και από μόνο του προεισοδεύει την επιτυχία και την πρόοδό της.

Του λόγου τούτου το αληθές το εκφράζουν τα ευμενή σχόλια, τα οποία καταθέτει ο έγκριτος δημοσιογράφος Γιώργος Ζαφειρόπουλος, ως εξής: «Η ποιότητα της Σχολής θα είναι υψηλού πανεπιστημιακού επιπέδου και θα έχει τετραετή διάρκεια σπουδών. Θα είναι ευέλικτη και θα εφαρμόζει σύγχρονα εκπαιδευτικά πρότυπα, όπως απαιτούν οι καιροί, ενώ θα είναι διεθνής και δίγλωσση, δηλαδή τα μαθήματα θα γίνονται στα ελληνικά και τα αγγλικά εξαρχής. Μετά από τόσο διεθνή θόρυβο δεν μπορεί να είναι μια οποιαδήποτε σχολή της σειράς. Πρέπει οπωσδήποτε να ξεχωρίζει και να ανταποκρίνεται στο πνεύμα της εποχής. Με διδασκαλία σε μία μόνο γλώσσα δεν ξεχωρίζεις».

Ο κ. Ζαφειρόπουλος, ο οποίος φαίνεται να αντλεί τις πληροφορίες του από τα ενδότερα της Σχολής, εξ ού και η εγκυρότητά τους, συνεχίζει το άρθρο του, σχολιάζοντας: «Η κύρια διαφορά της από τις άλλες θεολογικές σχολές θα είναι όχι μόνο ο διεθνής χαρακτήρας της, αλλά και η προσέγγιση της Ορθοδοξίας ως οικουμενικής αξίας. Αυτή η Σχολή ήταν και θα είναι οικουμενική από το DNA της, αυτή ήταν πάντα η διαφορά της από τις άλλες θεολογικές σχολές. Έδινε απάντηση σε κάθε περιβάλλον, είτε ορθόδοξο είτε μουσουλμανικό».

Όλα αυτά, τα πολύ αισιόδοξα, ως «δρόσος Αερμών» έρχονται, για να μας αναψύξουν και να μας δροσίσουν, δίδοντάς μας ελπίδα σε μια περίοδο, όπου, όχι μόνο οι χριστιανοί θεολόγοι και κληρικοί γεύονται την περιθωριοποίηση ή την υποτίμηση, αλλά και συνολικά, ως χριστιανοί βιώνουμε περισσότερο από όσο ποτέ άλλοτε την αποϊεροποίηση των πάντων και τη μία, άνευ προηγουμένου, απαξίωση των διαχρονικών ευαγγελικών αληθειών και τρόπου ζωής.

Ευχόμαστε από καρδίας στον Παναγιώτατο και προσευχόμαστε σύντομα να αξιωθεί να τελέσει τα εγκαίνια της επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής Χάλκης και, έτσι, ο προσωπικός του διακαής πόθος και ο αγώνας του, αλλά και το όραμά του, να γίνουν, επιτέλους, πραγματικότητα προς όφελος της Ορθοδοξίας, ολόκληρης της οικουμένης, αλλά και προς δόξαν του εν τριάδι προσκυνητού Θεού.

source:.romfea.gr